नयनी लज्जा, अनाहूत गालावर लाली
तप्त श्वास अन्‌ उरात धडधड सोबत आली
एकटाच तो आला होता असे वाटले ||१||

स्वागत करण्यासाठी लज्जित शब्द जुळवले
अबोध ओठांवरुनी त्याने अलगद टिपले
मद्याचा तो प्याला होता असे वाटले ||२||

अशाच गाठीभेटी व्हाव्या सांज-सकाळी
अशीच व्हावे राधा मी अन्‌ तो वनमाळी
पावा हृदयी घुमला होता असे वाटले ||३||

पाप नक्की काय असते, एकदा ठरवा
कोणत्या मापात मजला मोजले होते?

जे मला भोगी समजले, अज्ञ ते होते
भोग जे नशिबात होते, भोगले होते

चांगले ठाऊक आहे मोल नियमांचे
मोडण्याचे दाम पुरते मोजले होते

वाममार्गीही न त्यांना टाळता आले
त्या तिथे आधीच सज्जन पोचले होते

काळजी कसली करावी ह्या शरीरांची
कावळ्यांचे पिंड ज्यावर पोसले होते

सचैल न्हाणे कधीच नव्हते नशिबी माझ्या
सहवासाचे थेंब जरा शिंपडले होते

जिथून झाल्या आयुष्याच्या विभक्त वाटा
पुढे पाउले गेली, मन घुटमळले होते

धूळ पाहुनी बसेल का विश्वास कुणाचा
कधी तरी हे वाळवंट मोहरले होते

बाळ-पाळणा, विवाह-वेदी, चिता चंदनी
कशास सारे? ह्याविण काही अडले होते?

अनामिकांच्या वारीमधली एक प्रवासी
रिंगण जन्माआधिच माझे ठरले होते

मना, आपले-परके तू ह्यावरून ओळख
मेले तेव्हा दु:ख एकटे रडले होते

कुणी किती करोत घाव, तू नको धरू मनी
हृदय विशाल आपले करायचे पुन्हा पुन्हा

सरेल खिन्न काळ अन् निवेल दुःख प्रीतिचे
फिरून जीवनी वसंत यायचे पुन्हा पुन्हा

स्वतःच शुक्र हो, स्वतःच धृव हो नभांगणी
मळभ मनावरी असेच यायचे पुन्हा पुन्हा

फकीर होउनी हिमालयास चालल्यावरी
घराकडे वळून का बघायचे पुन्हा पुन्हा ?

अगर स्मृतींमुळे नजर अधू न होउ द्यायची
तुझेच तू मनःपटल पुसायचे पुन्हा पुन्हा

रडून घे बसून एकटीच एकदाच तू
जगासमोर, मृण्मयी, हसायचे पुन्हा पुन्हा

सलज्ज झुकणे कुठे हरवले प्रवाहात काळाच्या ?
उघड उघड शारीर दवंडी पिटू लागले डोळे

नको, नको ते खूप पाहिले, विझू लागले डोळे
इतकी हसले आयुष्याला, भिजू लागले डोळे

वही गुलाबी गालांची अन्‌ स्वप्नभंग प्रेरणा
काजळ-अश्रूंच्या शाईने लिहू लागले डोळे

मुक्ताई मी, मीच जनी, आणि पतित कान्होपात्रा
तुझ्या पाउली अखेर माझे, विठू, लागले डोळे