स्पर्श ओझरता पुन्हा रोमांचित करून गेला
वाटले होते ऋतू फुलण्याचा सरून गेला
मस्तकाला एकदा स्वप्नी चुंबिले सख्याने
सप्तरंगी भाकिते भाळी उमटवून गेला
दरवळाया लागल्या श्वासांच्या लडी असाव्या
माळलेला मोगरा केव्हाचा सुकून गेला
पालवी फुटली अचानक वठल्या तनामनाला
अंतरी कोणीतरी अमृत शिंपडून गेला
थेंब रुजला स्वातिचा, घडला शिंपल्यात मोती
चंद्र जेव्हा अंतरी अलगद विरघळून गेला
Archive for the ‘Uncategorized’ Category
स्पर्श
Posted in Uncategorized, tagged गझल, मराठी, Ghazal, Marathi on नोव्हेंबर 17, 2009 | Leave a Comment »
आधार
Posted in Uncategorized, tagged गझल, मराठी, Ghazal, Marathi on सप्टेंबर 11, 2009 | Leave a Comment »
ज्यास प्रेमाचे न कोंदण, तो मुळी शृंगार नाही
ज्यास मोहाची न झालर, प्रीत पूर्णाकार नाही
रेशमी, उत्कट मिठीने बांधुनी ठेवू कशाला ?
कैद इच्छेवीण करण्या प्रेम कारागार नाही
खेळुनी गेलास माझ्या भावनांशी, जीवनाशी
अन् तरी दावा तुझा, हे प्रेम, हा व्यभिचार नाही…
दाह विरहाचा तुझ्या जाळील सर्वांगा तरीही
दग्ध होण्याच्या भितीने ह्यापुढे अविचार नाही
जागणे खाल्ल्या मिठाला भूषणास्पद खास अहे
आसवांना जागते मी; सांग, [...]
अपघात
Posted in Uncategorized, tagged गझल, मराठी, Ghazal, Marathi on जून 1, 2009 | Leave a Comment »
तुझा हात आला हाती अपघाताने
कुणी जोडली ही नाती अपघाताने ?
किती रुक्ष होता माझा निर्जन रस्ता
मिळालास तू सांगाती अपघाताने
सुन्या मैफिलीचा झाला प्रीतीजलसा
उजळताच नयनी वाती अपघाताने
कुणी नाव का चंद्राचे घेतो आहे ?
उजळल्या तमोमय राती अपघाताने
कसे शब्द साधे माझे मोती झाले
असावी शिरावर स्वाती अपघाताने
अशा, मृण्मयी, आल्या वळवाच्या धारा
भिजे चिंब न्हाती माती अपघाताने
नांदी
Posted in Uncategorized, tagged गझल, मराठी, Ghazal, Marathi on मार्च 28, 2009 | Leave a Comment »
चंद्र पुनवेचा, असावी तीट वर काळ्या ढगाची
भूषवी डोळ्यास जैसी गर्द महिरप काजळाची
सागराच्या सोबतीने सोड, नौके, तू किनारा
उसळत्या लाटात त्याच्या धुंद नांदी वादळाची
सोसवे ना दाह विरहाचा, सख्या, येशील केव्हा ?
हा न गात्रांचा पुकारा, ही विनवणी काळजाची
तप्त केले, उजळले सर्वांग ज्याने कांचनासम
त्या तुझ्या स्पर्शास केवळ एक उपमा – पारसाची!
बोलला पाऊस पहिला मृण्मयीला चुंबताना
वर्षभर वेडावते मज आठवण मृद्-सौरभाची
तहान
Posted in Uncategorized, tagged कविता, गझल, मराठी on डिसेंबर 4, 2008 | Leave a Comment »
भरून सागर त्यांचे सरिता तहानलेली
तृषा मिटे रसिकांची, कविता तहानलेली
न शांभवी ही, विरही डोळ्यांमधील अश्रू
कळे न सुरई कोणाकरिता तहानलेली
शुकाप्रमाणे विन्मुख मोहांस राहिल्याने
उरेल नीरस, कडवट शुचिता तहानलेली
फिरून झाल्या विहिरी परक्या घरांतल्याही
तरी न शमला अग्नी, पतिता तहानलेली
जिथे तिथे लुचणाऱ्या पाहून पाडसांना
भिजूनही वांझोटी धरिता तहानलेली…
